Lonesome Cowboy in China: Fortunate Encounter
Door: Webmaster Fred
Blijf op de hoogte en volg Frederik
24 Juni 2006 | China, Qingdao
A Lonesome Western Cowboy
Deze laatste zaterdag van Juni in Qingdao (24/6/06) neem ik afscheid van Lydia Lu Yao, graduate van Harbin University in English, en voor het eerst een baantje als vertaalster van engelstalige poezie. Maar onderschat Lydia niet, deze lichtgewicht wordt door mijn collega's en schriftgeleerden van de Chinese literatuur nu al gewaardeerd, na 11 transcripties van mijn engelstalige gedichten in chinese Characters. Ze wil helemaal niet betaald worden voor haar vele intensieve uren van werk en ontplooiing, maar ik ken dat in mijn leven, voldoende om dit moment op waarde te schatten. Een voorspel-fase, belangrijker dan wat ook, in je ontwikkeling naar professionele vorm en conditie, Robot kan iedereen altijd nog worden, maar hopelijk is de Homo Ludens in haar straks een beter leven beschoren. Ik ben trots op deze subtiele ontdekking van 24 jaar.
Eens, Nooit Weer
Afscheid nemen hoeft maar
een keer meer dan
Weerzien, Baby, weer
in handen vallen van je vrienden
je man of je
Vrouw.
Afscheid nemen van het leven
is nou juist net geen seizoensgebeuren,
Dat doe je krek maar ene keer,
doodgaan is
niets om te vrezen
Eens en Nooit weer.
Ik neem deze zatermiddag afscheid van mijn Lydia en we hebben het er allebei niet makkelijk mee. Lydia vertelt hoe ze af en toe heeft te worstelen met heimwee naar haar ouders in Harbin, terwijl ze weet dat ze die niet eerder dan in oktober weer zal zien.
Als dat de feiten van het leven zijn (Chinezen willen zoiets wel onder ogen zien en als onontkoombaar aanvaarden), dan loont het absoluut de moeite om hier je best maar eens voor te doen: nl. contact over afstand draaglijk, zelfs spannend te maken, in relatie met wie je na aan het hart ligt.
Tip 1: Niet te lang wachten met concreet contact opnemen, SKYPE niet vergeten, waarmee je ook binnen China, gratis kunt telefoneren van jouw pc naar any pc waar dan ook ter wereld, je tante je neef next to your family's home address.
Dit kost Lydia duidelijk moeite om echt te bevatten: gratis ? maar dat kan niet !
Tip 2: Begin nu een medium te ontwikkelen, waarmee je kunt communiceren zo natuurlijk mogelijk naar je eigen aard, met je ouders, je vrienden en kennissen back home... Voor mij persoonlijk was dat destijds een veelzijdig soort dagboek in berichten in briefvorm, puntige verslagen en ansicht-kaartjes met korte poetische teksten, die ik naar het thuisfront stuurde.
Voor jou kan dat hetzelfde zijn, of iets in meer moderne stijl van communicerende vaten, email interactie, sms of mobile-berichten, webcam-gesprek of meer frequente ontmoeting met ouders en vrienden thuis, als je geld hebt.
Maar: een gewoonte van maken, je eigen favoriete medium te ontwikkelen: was vroeger een postcard met maffe boodschap of foto met 'loco' tekst naar mijn luim en genoegen. Is nu een gedicht voor alledag en een bericht met een verhaal en een moraaltje, ieder zijn heug en zijn meug.
Ieder zijn of haar medium van mede-deelzaamheid, elk een medicijn tegen de eenzaamheid.
Ik neem afscheid van mijn Lydia, ik vergeet zelfs foto's te nemen, houd een sentimentele toespraak met bovenstaande inhoud, kus haar rechterhand waarmee ze haar eerste transcripties heeft uitgeschreven van wat ze herkend heeft als great classical poems, thank you for getting to know you.
Klassieke wereldpoezie, daar is ze nu wel van doordrongen, is een powerful medium waarmee cultuurverschillen overkomen worden.
We hebben netwerkcontacten uitgewisseld, emailadressen en websites: iedereen die haar Chinese transcripties van ferrydutch poems heeft gelezen, is opeens lyrisch en overtuigd dat Chinezen jong en oud, dit moeten lezen.
Afijn, oordeel dus niet te lichtvaardig over die light verse en maffe gedichies.
Met Anniek in Holland en met Flora in China filosofeer ik graag verder over de lichte draden van zilver en goud, die het vlechtwerk van zwaardere kabels draaglijk maken in ons dichterlijk bestaan.
Deze Lydia Lu Yao, let op mijn woorden, zie ik heus wel terug als ik tijd van leven heb. Hier in Qingdao, China in 2008 of waar ook op dit continent of dat van ons, in Europa UK of NL, of bij jullie in OK. Fryslan, Oldeber Koop: OK Fryslan wil je dat even noteren, alsjeblieft ?
Wij spreken elkaar weer, ver na de Olympics of Beijing 2008, zuwwe zeggen en hopen rond 2012 Olympisch Aktief in Zuid-Afrika ?
South Africa is next Chapter of the Characters Poetry van Nieuwlandse gedichten, ferrydutch style.
Deze laatste zaterdag van Juni in Qingdao (24/6/06) neem ik afscheid van Lydia Lu Yao, graduate van Harbin University in English, en voor het eerst een baantje als vertaalster van engelstalige poezie. Maar onderschat Lydia niet, deze lichtgewicht wordt door mijn collega's en schriftgeleerden van de Chinese literatuur nu al gewaardeerd, na 11 transcripties van mijn engelstalige gedichten in chinese Characters. Ze wil helemaal niet betaald worden voor haar vele intensieve uren van werk en ontplooiing, maar ik ken dat in mijn leven, voldoende om dit moment op waarde te schatten. Een voorspel-fase, belangrijker dan wat ook, in je ontwikkeling naar professionele vorm en conditie, Robot kan iedereen altijd nog worden, maar hopelijk is de Homo Ludens in haar straks een beter leven beschoren. Ik ben trots op deze subtiele ontdekking van 24 jaar.
Eens, Nooit Weer
Afscheid nemen hoeft maar
een keer meer dan
Weerzien, Baby, weer
in handen vallen van je vrienden
je man of je
Vrouw.
Afscheid nemen van het leven
is nou juist net geen seizoensgebeuren,
Dat doe je krek maar ene keer,
doodgaan is
niets om te vrezen
Eens en Nooit weer.
Ik neem deze zatermiddag afscheid van mijn Lydia en we hebben het er allebei niet makkelijk mee. Lydia vertelt hoe ze af en toe heeft te worstelen met heimwee naar haar ouders in Harbin, terwijl ze weet dat ze die niet eerder dan in oktober weer zal zien.
Als dat de feiten van het leven zijn (Chinezen willen zoiets wel onder ogen zien en als onontkoombaar aanvaarden), dan loont het absoluut de moeite om hier je best maar eens voor te doen: nl. contact over afstand draaglijk, zelfs spannend te maken, in relatie met wie je na aan het hart ligt.
Tip 1: Niet te lang wachten met concreet contact opnemen, SKYPE niet vergeten, waarmee je ook binnen China, gratis kunt telefoneren van jouw pc naar any pc waar dan ook ter wereld, je tante je neef next to your family's home address.
Dit kost Lydia duidelijk moeite om echt te bevatten: gratis ? maar dat kan niet !
Tip 2: Begin nu een medium te ontwikkelen, waarmee je kunt communiceren zo natuurlijk mogelijk naar je eigen aard, met je ouders, je vrienden en kennissen back home... Voor mij persoonlijk was dat destijds een veelzijdig soort dagboek in berichten in briefvorm, puntige verslagen en ansicht-kaartjes met korte poetische teksten, die ik naar het thuisfront stuurde.
Voor jou kan dat hetzelfde zijn, of iets in meer moderne stijl van communicerende vaten, email interactie, sms of mobile-berichten, webcam-gesprek of meer frequente ontmoeting met ouders en vrienden thuis, als je geld hebt.
Maar: een gewoonte van maken, je eigen favoriete medium te ontwikkelen: was vroeger een postcard met maffe boodschap of foto met 'loco' tekst naar mijn luim en genoegen. Is nu een gedicht voor alledag en een bericht met een verhaal en een moraaltje, ieder zijn heug en zijn meug.
Ieder zijn of haar medium van mede-deelzaamheid, elk een medicijn tegen de eenzaamheid.
Ik neem afscheid van mijn Lydia, ik vergeet zelfs foto's te nemen, houd een sentimentele toespraak met bovenstaande inhoud, kus haar rechterhand waarmee ze haar eerste transcripties heeft uitgeschreven van wat ze herkend heeft als great classical poems, thank you for getting to know you.
Klassieke wereldpoezie, daar is ze nu wel van doordrongen, is een powerful medium waarmee cultuurverschillen overkomen worden.
We hebben netwerkcontacten uitgewisseld, emailadressen en websites: iedereen die haar Chinese transcripties van ferrydutch poems heeft gelezen, is opeens lyrisch en overtuigd dat Chinezen jong en oud, dit moeten lezen.
Afijn, oordeel dus niet te lichtvaardig over die light verse en maffe gedichies.
Met Anniek in Holland en met Flora in China filosofeer ik graag verder over de lichte draden van zilver en goud, die het vlechtwerk van zwaardere kabels draaglijk maken in ons dichterlijk bestaan.
Deze Lydia Lu Yao, let op mijn woorden, zie ik heus wel terug als ik tijd van leven heb. Hier in Qingdao, China in 2008 of waar ook op dit continent of dat van ons, in Europa UK of NL, of bij jullie in OK. Fryslan, Oldeber Koop: OK Fryslan wil je dat even noteren, alsjeblieft ?
Wij spreken elkaar weer, ver na de Olympics of Beijing 2008, zuwwe zeggen en hopen rond 2012 Olympisch Aktief in Zuid-Afrika ?
South Africa is next Chapter of the Characters Poetry van Nieuwlandse gedichten, ferrydutch style.
-
26 Juni 2006 - 15:01
Marga:
Soms is een ont-moeting een afleggen van vorm en uiterlijk. Een innerlijke rimpel in het meer van de ziel, onverbrekelijk met de jouwe verbonden. De betekenis duurt een levenlang.Of langer. Who knows.Tijd is hier maar een stip in de levenslijn. Dusss. Ontvang en beleef.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
